بن بست......

من اومدم ...... من رفته ام !

رضا ،،، — Thu, 21 Oct 2004 08:15:00 GMT

دنيايي از سكوت ، سايه ها مي نگرند و من آهسته در گذر ......

در گذر از تمامي لحظاتي كه ساختم ، در گذر از تلخي شب هايي كه صدايت غريبه اي بيش نبود، در گذر از روزهايي كه تو را مي خواندم و حضورت در بعيد نموداري از الوان مي ساخت ......

صدايت ، نگاهت ، كلامت ، مرا به خود مي خواندند و تو مرا ميراندي از خودٍ خود ..........

سايه ها در انديشه اند ! به چه مي انديشيد ، اي قوم ترس ؟ اي آن قومي كه سالها و قرن هاست كه به تاريكي پناه برده ايد ؟ در كدامين روز از تاريخ بي بنياد بشر شما به سياهي پناه برده ايد ؟ پس چرا من شماها را مي شناسم ؟ همبازيهاي كودكي ام ، اي قهرمان هاي روز هاي خيال ، پس به چه مينگريد ؟ عبور مرا از خود نظاره مكنيد كه قدم هايم را سنگين ميكند ، به عبور من نيانديشيد من به سوي نور مي روم !! .......

در سكوت خويش ميشنوم كه سري تكان ميدهند و ميبينم كه با ترسي نهان سخن مي گويند .......

چه ميگوئيد اي خود مظهر همه ترسها ؟ به چه افسوس مي خوريد اي آنان كه افسوس خوردگان را در خود پناه داده ايد ؟ .......

دنيايي از صدا و رنگ .... مقصد من آنجاست ، آنجا كه فرشته اي پوشيده در هاله اي از ابر سيمين را به دام انداخته ام ، آنجا كه چشماني به برق رعد، به رنگ برنز، به زيبائي ناگفتني ها در انتظارم هستند .....

به چه مي خوانيد مرا ؟ من رفته ام ، آن كه ميگذرد بيش از گذشته اي از من نيست ، من نميروم ، من رفته ام ، به كجا ؟!! خود نيز ميدانم و نميدانم ، ...............

مي ترسم ....... مرا در خود نگاه داريد .......... از رنگ و صدا ميترسم ...... شايد فسانه اي بيش نباشد ...... شايد آن نيز سايه اي باشد مثل شما ....... ولي من نميشناسمش ...... شايد كه دروغ باشد ، شايد عشق را معنا در دنيا نباشد ..... شايد كه دنياي او بي معناي عشق باشد ....... ولي بايد بروم.......

من رفته ام

-------------------------------

------------------------------

تمامي دوستان عزيزم بابت غيبت طولاني ام .... ولي راستش به هزاران دليل و همين دليل اخير (عوض كردن دنياهام) بدجوري دچار مشغله فيزيكي و ذهني و تواني بودم ....... اميدوارم دوباره بتونم به اينجا و همه ي شما دوستان خوبم سر بزنم ... برام دعا كنيد كه عشق ها افسانه نباشند كه من رفتم !!!

لسان الغيب

رضا ،،، — Tue, 07 Sep 2004 22:17:00 GMT

نمي دونم شما ها به فال خواجه حافظ شيرازي ،لسان الغيب چه قدر اعتقاد داريد ولي من ، خب ، اونچنان بهش اعتقاد راسخي نداشتم تا اينكه امروز پدرم يهو رفت و ديوان حافظ رو برداشت گفت بذار برات فال بگيرم ......... و من واقعاً در عجب موندم !!!! ، من كه از اين به بعد ميگم اگه كسي واقعا نيتش پاك باشه و براي بازي فال نگيره حتماً حافظ شرح حال يا جوابشو ميده :

فاش ميگويم و از گفته ي خود دلشادم بنده ي عشقم و از هر دو جهان آزادم

طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق كه در اين دامگه حادثه چون افتادم

من ملك بودم و فردوس برين جايم بود آدم آورد در اين دير خراب آبادم

سايه ي طوبي دلجوئي حور و لب حوض به هواي سر كوي تو برفت از يادم

نيست بر لوح دلم جز الفت قامت دوست چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم

كوكب بخت مرا هيچ منجم نشناخت يا رب از مادر گيتي به چه طالع دارم

تا شدم حلقه به گوش در ميخانه ي عشق هر دم آيد غمي از نو به مبارك بادم

مي خورد خون دلم مردمك چشم و سزاست كه چرا دل به جگر گوشه ي مردم دادم

پاك كن چهره ي حافظ به سر زلف ز اشك ورنه اين سيل دمادم ببرد بنيادم

پدر و مادرم هم يه عالمه خنديدن هم كف كردن ، خودمم ..................

نوشته هايی از سر دلتنگی ...

رضا ،،، — Mon, 30 Aug 2004 13:48:00 GMT

نام عشقي را كه در اندوه هزاران شب گرفتار است ، عشقي كه به دستانش وزنه هايي از ترس و قوانين و رسومات بسته اند .......... عشقي كه در هزار توي سياه چالي هزار تو از هزاران فكر و خيال به چهار ميخ كشيده شده است........ عشقي كه ناله اش را تنها كرم هاي شبتاب در سكوت صد ساله اشان مي شنوند ................ عشق نيست .

عشق رسيدن به منتهاي درجات است ، عشق شاديست ، غمش غم عشق است ، غمي كه با ديدن معشوق به شادي اي عظيم تبديل ميشود ، عشق حل شدگيست ، عطوفت و مهربانيست عشق رهايي است ، شجاعت است ، بي خياليست ، عشق محرك است و نيرو بخش ، عشق فرياد است ........... عشق عشق است ............ به خودي خود تمام و كمال است .

----------------------------

عشق من .......

به شكوه آنچه بازيچه نيست بيانديش .

من ميدانم كه زندگي يكسره صحنه ي بازيست ، من مي دانم.

اما بدان كه همه كس براي بازي هاي حقير آفريده نشده اند ،

مرا به بازي كوچك شكست خوردگي مكشان !

به همه سوي خود بنگر و مگذار زمان پشيماني بيافريند .... باز هم مي گويم .

به زندگي بيانديش ،

به روز هاي اندوه باري كه تسليم شدگي ات را نفرين خواهي كرد ،

به روزهايي كه هزار نفرين حتي لحظه اي را باز نميگرداند .

در آن لحظه هايي كه تو ناتواني خويش را در برابر فرياد هاي ديگران احساس ميكني ،

در آن لحظه هايي كه سپر مي افكني و سرنوشتمان را به صداي ديگران تسليم مي كني ،

در تمام لحظه هايي كه تو ميداني و مي شناسي و خواهي شناخت ،

به ياد داشته باش :

كه روز ها و لحظه ها هيچگاه بازنميگردند .

به زمان بيانديش و شبيخون بيرحمانه ي زمان .

بيدار شو و دست گرم مرا منتظر مگذار

من واقعيتم نه خيال ،

من لبريز از گفتنم ، نه نوشتن ،

بايد كه با من رهسپار شوي و گوش فرا دهي ،

ديگر تكرار نخواهد شد ................................

خونسردی آدمها .........

رضا ،،، — Sat, 21 Aug 2004 18:50:00 GMT

موجودات دو دسته اند : خونگرم و خونسرد ،

موجودات خونگرم به موجوداتي اطلاق ميشه كه در همه ي حالات و شرايط داراي دماي بدن ثابت و يا متغير در بازه كوچكي ميباشند .

موجودات خونسرد به موجوداتي گويند كه در اثر تغييرات دماي محيط دماي بدن آنها نيز تغيير ميكند و گردش خون در بدنشان سريع يا كند ميشود ، در سرما كرخ و بي حال ميشود و بدنشان به سردي گرئيده اكثراً در فصل زمستان به خواب فرو ميروند ولي در گرما جريان خونشان تند شده و به جنب و جوش مي افتند و فعاليت هاي بدنشان تسريع ميشود كه با اعمالي مثل حمام آفتاب در سرما و آبتني در گرما سعي بر متعادل كردن اين نوسانات دارند .

انسانها نيز دو دسته اند : خونسرد و ........... نميدونم ولي خوب خونسرد نيستند .

آدماي خونسرد با كوچكترين تغيير نوع و لحن برخوردي دچار تغيير حالت ميشوند ، فقط فرقشون با خونسرد هاي جانور شناسي اينه كه تو سرما در عين بيخيالي و بي توجهي كرخ ميشوند، به خواب فرو ميروند و از خود عامل سرما سردتر مي شوند و تو گرما در كمال بيخيالي و آسايش حموم آفتاب ميگيرند و از گرمي لذت ميبرند ولي اصلاً گرم نميشند و توان ذخيره هم ندارند ((« خب چرا كه نه ! ولي اون يكي چرا آره !!! »)) . اصلاً هم به فكر رسيدن به تعادل نيستند .

اينم از عجايب خلقت خداوند !!!!!!!!!!!!!!!!!

آخرين شهر ..

رضا ،،، — Fri, 06 Aug 2004 11:58:00 GMT

كوچه هاي تاريك يه شهر نا آشنا ،........ ترس و دلهره اي كه لحظه به لحظه بيشتر ميشد ، كم كم داشت ترسي نهفته را كه در وجودش بيدار شده بود حس ميكرد ،................. به خود لعنت ميفرستاد كه چرا به اين سفر آمده ، چرا به دنبال آن زن رفت و از بقيه گروه جا ماند ،................. اينجا هيچ جا مثل جا هاي ديگه نيست ،................ اينجا با طلوع تاريكي! شهر در سكوت مطلق فرو ميره ، اينجا آخرين شهر دنياست ،................ تنها نوري كه ديده ميشد نور هر از چند گاه يكي از دكل هاي بلند چراغ هاي شهرداري در خيابان اصلي بود كه حتي با آن نور سفيد و خيره كننده شون تنها قسمتي از اين خيابان هاي تو هم و مخوف را روشن ميكردند ،انگار كه ساختمان را طوري ساخته بودند كه نور از ميانشان عبور نكند ....................... به كجا ميرفت ؟ نمي دانست ، حسي درونش او را به پيش مي خواند ، حس ترس از ناشناخته ها ،..... صداي پا ! ......... قدمهايش را تند تر كرد ، صداي پا هم با او هماهنگ شد ،........ راهنما گفته بود تنها كساني كه در اين شهر بعد از تاريكي بيرون مي مانند كه خود از هر خطري خطرناك تر باشند ،........ به خود لرزيد ، دل نگاه كردن به پشت سرش را نداشت . نوري كه صداي پا با آن ظاهر شده بود را ميديد ...... شايد 500 متر ديگر ... ولي نه، حتما همين نور باعث ديده شدنش شدهبود ....... از خيابان اصلي به كوچه اي پيچيد سپس به كوچه اي ديگر و باز هم ، صداي قلب خود را به وضوح ميشنيد ،...... در دل به چه فكر ميكرد؟ خانواده اي كه در انتظارش بود؟ همسري؟ دختري؟ دوستاني؟ ......در تاريكي مطلق در كوچه ي ششم پيچيد و پشت ديوار ايستاد ...... صداي پا قطع شده بود ... ولي از كي ؟ متوجه نشده بود ........ نفسي از سر راحتي كشيد .... قلبش همچنان ميكوفت .... دوب دوب دوب دوب ...... به سختي نفس ميكشيد ، ولي احساس ميكرد كه قصر در رفته ، باز هم فكر اين كه به كجا رود ذهنش را پر كرد ... مي دانست از خيابان اصلي تنها 5 كيلومتر با كمپ گروه فاصله است ، آرام به راه افتاد ،........................... نمي دانست از كدام طرف آمده است، تنها مسيري را ميپيمود ، به اميد ديدن نوري كه از چراغ هاي خيابان اصلي ساتع ميشود ، كور سوئي از نور و اميدي كه در دلش دوباره جان گرفت ،............ به طرف نور پيچيد و باز هم صداي پا ، اين بار درست پشت سرش بود...... براي فرار ديگر دير شده بود ، صدا را به وضوح ميشنيد ، نزديك تر از أن بود كه فرصتي براي فرار داشته باشد ،به ياد چاقوي جيبي اش افتاد ، چندان بزرگ نبود ولي براي دفاع وسيله ي خوبي بود......... فكرش سريع كار ميكرد ، به ياد آموزش هاي دوران سربازيش افتاد ، آه كه چرا هيچوقت سعي نكرده بود آنها را بياموزد ، به ياد فيلم هاي زيادي كه ديده بود شايد ميتوانست حركاتي را به خاطر بياورد ، ولي اين يه فيلم اكشن نبود يه فيلم ترسناك بود و تو اين فيلم هاهميشه قرباني .... قلبش لرزيد ....... به طرف نور حركت ميكرد و سعي ميكرد فاصله اش را با صداي قدم ها حفظ كند ، چاقو را در دست ميفشرد ، صداي پا ها نزديك تر شده بود ، به سرعتش افزود ولي صداي پا همچنان نزديك تر ميشد تنها 5 قدم ديگر تا پايه هاي بلند چراغ فاصله داشت و صداي پا را بسيار نزديك ميشنيد ،............ برگشت و در وحشت منظره چاقو از دستش لغزيد ،............ هرچند كه شايد به كارش نمي آمد ...................، پنج قدم باقيمانده را بي اختيار به عقب برميداشت و صاحب صداي پا هم همراهيش ميكرد ،............ در همين حال به سخنان راهنما كه دير به خاطرش آمده بود فكر ميكرد : « در صورت گم شدن از خيابان اصلي و چراغ هايش دوري كنيد در اين شهر روشنائي ها خطرناك تر از تاريكي اند » ............... حال ميفهميد كه چرا در تمام شهر چراغي روشن نيست ......و چرا نوري از ميان ساختمان ها عبور نميكند ....................... لبخند تلخي بر لبانش نشست ولي فرصت فور خوردنش را نداشت ،.....................

به زير پايه هاي چراغ و مركز نور رسيده بود و سايه اش به او.

--------------------------------

دلتنگ ماه ....

رضا ،،، — Wed, 28 Jul 2004 22:36:00 GMT

يه ماه نيمه تو آسمون ......

نگاه خيره من .........

يه آرزو تو قلب من .........

يه آغوش خالي در طلب تو ..............

يه دلتنگي تا عمق وجودم ...................

يه حس ترس ، يه حس خوشبختي .................

بو سه اي سپرده بر پيك باد نثار تو ..............

همراهت خواهم ماند تا بي نهايت عالم ..........

و دوستت خواهم داشت تا ابد ...............

عشق شيرين و ماه آسمان من ................

-------------

كاش با ماه آرزوي منم كامل بشه و بهش برسم ......................

ارثيه ( داستان کوتاه )

رضا ،،، — Tue, 27 Jul 2004 13:04:00 GMT

هنوز 2 هفته از مرگ همسرش - اليزا - نگذشته بود ...... به آخرين جعبه كوچكي كه او به يادگار گذاشته بود مينگريست . مال سيلسي – منشي مخصوص همسرش – بود هنوز هم نميفهميد ! او دو هفته پيش در كمال سلامت از خانه بيرون رفته و هرگز بازنگذشته بود ولي انگار مي دانست كه باز نميگردد براي همه اطرافيان درون جعبه اي كوچك يادگاري همراه با يك يادداشت تقديم به جاي گذارده بود و حال او منتظر سيلسي بود تا آخرين جعبه را به او بدهد . ولي براي او كه همسرش بود تنها دفترچه هاي خاطراتش را به جاي گذارده بود . دفترچه هايي كه تنها جزء غير مشترك در زندگي آنها به شمار ميرفت همواره به او ميگفت شايد بعد از مرگم .... و حال شريك زندگيش او را ترك كرده بود و تنها همين دفترچه ها از او به جاي مانده بود . زنگ در او را به خود آورد سيلسي بود با ظاهري بسيار اندهگين كه او هرگز نديده بود به ياد آورد كه او برادرش را نيز ماه قبل از دست داده بود و اليزا با آن قلب مهربانش چه قدر متاثر اين خبر را به او داده بود و حال سيلسي كه اليزا نه تنها براي او يك رئيس كه يك دوسي و محرم راز خوب نيز بود جلوي او در ورودي سرسرا ايستاده بود . ملاقات كوتاه و خشك بود . سيلسي جعبه را گرفته بود و بعد از تشكري رسمي رفته بود . به سراغ دفترچه ها رفت همه را سرسري مي خواند و به ياد خاطرات مي افتاد . صفحه ي اول از آخرين دفتر شبي را كه به او اجازه داده بود براي سرگرمي هه كه شده به سر كار برود . چند صفحه بعد :

" بعد از شام «ب.ن» سرزده آمد ،خوشبختانه تنها بودم » و اين فقط شش ماه پيش بود ولي چرا خوشبختانه؟ چرا خوشبختانه تنها بودم ؟ به سراغ تقويمش رفت آن شب در يك كنفرانس سخنراني داشت و دير به خانه آمده بود و آن وقت «ب.ن» و اليزا شب را با هم تنها بوده اند!؟! سعي كرد به خاطر بياورد هنگام بازگشت را آيا به انتظارش بيدار نشسته بود ؟ صندلي هاي كنار هم ؟ ليوان هاي خالي ؟ چيزي به ياد نمي آورد تنها متن سخنراني جلوي چشمانش رژه ميرفتند ..... ديگر خونسردي اش را از دست داده بود او در مراسمي سخنراني ميكرده و همسرش به تنهايي از مردي غريبه پذيرائي ميكرده . صفحه بعد باز هم اسم آن موجود لعنتي بود " به تنهايي با «ب.ن» شام خوردم ، خيلي تهييج شده بودم ....... ميگفت ديگر وقتش است كه روحيه ي هم را درك كنيم .... سعي ميكردم قانعش كنم ولي قانع نشد .... تهديدم كرد اگر موافقت نكنم ......... " بقيه صفحه خط زده شده بود ...... همه اينها مي توانست يك معني داشته باشد: آن مرد رذل از او خواسته بود معشوقه اش بشود .............. خون به صورتش ميدويد ........ ورق زد .... از اين پس «ب.ن» نبود بلكه «او» بود ...... " او به ديدنم آمد ..... گفتم نتوانستم به تصميمي برسم ....... به او امر كردم تركم كند ....... به او نامه اي نوشتم ......." جملاتي تيكه پاره اي بود كه از جلوي چشمانش ميگذشت ......" آنچه را تهديد كرده بود عملي كرد " ...... و چند صفحه خالي ....... " آيا من هم جرأتش را دارم ؟" دفتر از دستش لغزيد ... اليزا را ميديد كه در پياده رو خيابان ايستاده است با چشماني خيره و مشتهايي گره كرده ....... حرفهاي راننده اتومبيل را به ياد آورد كه " خيلي سريع تر از آني اتفاق افتاد كه بتوانم كاري كنم " ..... طاقتش تمام شد تلفن را برداشت و سيلسي تلفن زد " سيلسي مير بفرمائيد ؟ " با تمام متانتي كه ميتوانست پرسيد " اين «ب.ن» مخفف چه اسمي ميتواند باشد كه اليزا ميشناخت " و از آن سو پس از مكسي طولاني " براد مير ، برادر من آقا " برادر ااو نم برادر سيلسي كه خودش را كشته بود " چيزي هست كه بتونم براتون توضيح بدم ؟ " ولي تلفن قطع شده بود . با پليس تماس گرفت " من گيلبرت اندروز هستم ، مي خواستم راننده تاكسي را آزاد كنيد ، ديگه شكايتي ندارم " آرام قطع كرد ..........

آرام بود ولي از شدت آتش درون ....... ارثيه اش را دريافت كرده بود ....... زنش حقيقت را به او گفته بود .... از پياده رو پريده بود تا به معشوقش بپيوندد .... تا از او فرار كند .

- ويرجينيا وولف ( با دخل و تصرف)

کجام ؟ .....

رضا ،،، — Fri, 16 Jul 2004 10:59:00 GMT

ديگه صبح شده ، يهني اينو ساعتم ميگفت ......ولي من اصلا كجام ؟........ نميدوني تو اين هيرو ويري چه قدر صداي اعلام ساعتش برام آشنا بود ............ ساعت 5 صبح ...... يادم مياد هيچ وقت به اين زودي بيدار نبودم ....... حتي وقتي كه براي نماز مامانم بيدارم ميكرد ازش در ميرفتم ....... شايد براي كوه رفتن بيدار ميشدم !! ........ نميدونم ........ ولي الان چه قدر دلم ميخواست مادرم باز صدام ميزد : "رضا ، ... پسرم پاشو نمازتو بخون قضا ميشه ها ........" ...... چي؟ ....... يه لحظه حس كردم صدايي شنيدم ......... اما خب تو تنهايي هميشه آدم صدا ميشنوه ........... اينو تو يه فيلم ترسناك شنيدم ........ اينكه چه قدر واقعيت داره مهم نيست ، مهم اينه كه الان به من جرأت ميده ........ .اما مگه من تنهام؟ ......... ظاهرا با اينكه جايي رو نميبينم حس ميكنم كه چه قدر ناآشناست ............... ولي ميدونم كه ميترسم ........ از ناديده ها . ........... تشنه ام ......... گرممه ......... ميدونم جايي همين نزديكي آب هست ......صداي چكچكش رو ميشنوم ........ ولي قدم برداشتن برام سخته ........... يه چيزي تو دستامه كه حركت ميكنه ولي ميترسم ولش كنم ............ چي؟!؟!؟!؟ ........... مي آرمش بالاتر ........درسته !! .......... قلبه ! ..... قلب آدم ................ من كسي رو كشتم ؟؟ .......... اه ....هيچ چي يادم نميآد .......... حس ميكنم ريه هام چه قدر سبكن ...... يه سوراخ!! اونم درست وسط سينه ام ....... پس قلب خودمه .......... اما چه جوري؟ ...............من زنده ام ،حداقل اينو ميدونم .......... ولي حس ميكنم قلبم داره سرد ميشه ............ چرا اينقدراروم ميزنه ؟ اونم وقتي كه من خيلي در اضطرابم ؟ ........ شايد ....... داره سرد ميشه .......... من نبايد اين همه زمان از دست ميدادم ......... يادم مياد آره ......... بايد به كسي ميرسوندمش .......... ولي به كي ؟ ............ اولين قدم = برخورد با يه سطح فلزي زنگ زده و بد بو ................ اه ........ پس اين يه لوله است اينم تهش ........ نمي تونم كامل به ايستم با دستانم سقف رو ميگردم ولي جايي كه ازش افتاده باشم نيست ....... قلبم داره آروم و سردتر ميشه ......نه ........ شروع به دويدن در جهت مخالف ميكنم ......... هوا سره ...... پاهام توي لجن هاي كف لوله فور ميرند و حركتم لحظه به لحظه سخت تر ميشه ......... نفس هام به شماره افتادن ........... قلبم ...قلبم .... ديگه خيلي سرد شده .......... ديگه تو دستام گرم نيست ........... تازه دارم خونريزي زخم سينه ام رو حس ميكنم ...... هنوز چيزي نميبينم ............... بايد بدوام ............ نه ............ يه پرتگاهه .......... اينو اولين نوري كه ديدم بهم گفت ........ درست يك قدم جلوتر ........ يه چاه تاريك و سياه .......... ساعتم رو باز ميكنم و مي اندازم ........... هرچه صبر كردم صدايي نيامد ......... گرمي دستي را بر شانه ام حس كردم .......... وزن و گرمي اش با لطافتش ميگفت دست يه دختره ........... برخورد نفسش با گردنم ............. برگشتم ولي ......... دستانم را بدو دادم و سبك بال پركشيدم ولي به اعماق .......... او بود ......... مطمئنم ............ ولي چرا پرتم كرد ؟ ..........

--------------------

-------------------

آنگاه که کسی در انديشه ی توست لبخند زدن آسانتر است » پس در انديشه ی کسی باش .

گفتاری از عشق ....

رضا ،،، — Tue, 06 Jul 2004 17:50:00 GMT

· معجون عشق = توجه + محبت + قدرداني + رها شدن

( هر كدام به ميزان 3 برابر مقداري كه فكر مي كني كافيه)

· از روي انتخاب و برخاسته از ميل و رغبت عشق بورز نه از سر اجبار و اصرار .

· بگذار كسي كه دوست مي داري بفهمد دوستش داريد و اين را از او مخفي نكن .

· هرگز كلماتت را براي آينده – هر چه قدر هم نزديك – پس انداز نكن ، هيچ گاه عشق ورزيدن را به تعويق ننداز و هرگز معشوقت را ترك نكن .

· براي عشق ورزيدن منتظز هيچ مشو ، زمان مي گذرد و فرصت ها هم .

· وقتي را به حل تنش هاي روحي و احساسي ات اختصاص بده و با حقيقت راستي همه را به او بگو و به احساست و تنش هاي حسي اش گوش فرا ده ..... نتيجه اي بس عجيب خواهي گرفت .

· با ديدگانت به او عشق بورز ،

· به چشمانش خيره شو و فراسوي چهره اش را درياب .

· هنگام خشم ، ناراحتي و عصبانيتش هرگز تو هم به او نپيوند و تنها او را بپذير و عاشق ترين شو .

· احساساتت را نشان بده ، همچنين خواسته ها و نياز هايت را ، درونت را قسمت كن .

· هنگام مشكل به ديگري پناه مبر و اگر به چنين چيزي نياز داري بدان كه مشكل عميق تر است.

· جرأت و شهامتش را داشته باش كه او را با تمام وجود دوست بداري .

· جز حقيقت بدو مگو - در هيچ حالي - .

· تنها وقتي خواسته ها و نيازهايت را ابراز مي كني آزاد مي شوي و مي تواني خواسته ها و نياز هايش را برآورده سازي ، احساساتت را به رسا ترين حال بيان كن .

-------------------------------

اينم از قالب جديد به نظرتون چه طوره؟

برگشتم !! ............

رضا ،،، — Fri, 02 Jul 2004 15:38:00 GMT

خب .. خب .. خب .. .... سلام ..........

من برگشتم يا به عبارتي I'm back here again ..... اينكه چرا نبودم و كجا بودم ؟ ....... خب چه طوره شما بگين چه فكرايي كردين تا بعدا من خودم بگم ............. اينم كه آيا اين وبلاگ مثل قبل و با مطالبي مثل قبل ادامه خواهد داشت يا نه رو هم بايد بگم نمي دونم ................ تو اين چند وقته تا دلتون بخواد برام انواع و اقسام اتفاقها افتاده .......... خيلي چيزا عوض شده ...... شايد خودمم خيلي عوض شده باشم ......... خوب يا بدشم نمي دونم ....... يعني چند وقتيه كه هيچي نمي دونم ...... ( مي بينين من قبلنا همه چيزو ميدونستم الكي ميگفتم نمي دونم اما حالا جدي نميدونم) ..... اما خب مهمتر از همه اينه كه هنوز يه نفر هست كه برام قد همه دنيا بيارزه و دوسش داشته باشم ........ ( عوض نشده بخدا همونيه كه بود ) ............

شايد تو چند روز آينده قالبم رو هم عوض كنم ( بن بستي ترش كنم) ......... اما خوب اينم مثل بقيه چيزاي ديگه نمي دونم ...... سعي مي كنم زود شروع به نوشتن كنم ........ ولي تو اين چند وقته n بار قرار شده بنويسم و دستم به نوشتن نرفته ........... الانم نميره برا همينه كه ئارم اينا رو مي نويسم مختونو درد مي آرم ....... فكر كنم براي خالي نبودن عريضه يه چيزي بنويسم بهتره ........... فعلا هم برم اين به وبلاگاي آشنا سر بزنم كه 2 ماهه هيچي نخوندم .......... till then

اينم يه شعر توپ :

One time - to know that it's real

يه بار – براي اينكه مطمئن شم واقعيه

one time - to know how it feels

يه بار – فقط بدونم چه احساسي داره

that's all

همش همين

-----------

One call - your voice on the phone

يه تماس – صداي تو پشت خط

one place - a moment alone

يه جا – لحظه اي تنهايي

that's all

همش همين

-----------

One time - just once in my life

يه بار – فقط يه بار تو زندگيم

one time - to know it can happen once

يه بار – براي اينكه مطمئن مي تونه اتفاق بيافته

---

One shot - of a clear blue sky

يه عكس – يه آسمان آبي

one look - I see no reasons why, we can't

يه نگاه – دليلي نمي بينم نتونيم

---

One chance to be back

يه شانس براي بازگشت

to the point where everything starts

به نقطه ي شروع همه چيز

one chance to keep it together

يه شانس براي براي درست كردن

when things fall apart

وقتي كه همه چيز از هم پاشيد

----

One chance to make us believe it's true

يه شانس براي باور اينكه حقيقيه